Sedsal – Osip Mandelshtam

Sedsala min, hovê min, kê dikare

Binêre li nûra çavên te yên tarî,

Bi xwîna xwe ve girê bide

Pişta herdû sedsalên dûrî?

Xwîna avaker diherike

Ji qirika tiştên dinyayî,

Tenê xwînmij dilerize

Li ber şeveqa roja nûzayî.

 

Mexlûq, ta ku li jiyanê bî

Neçar e masiya piştî,

li pişta wê hebî

Û pê dilîze pêlekê veşartî.

Mîna kirkirokê nazik ê dergûşê

Sedsala erdê nûzayî:

Dîsa qurbanî, mîna berxikê

Nermika serê jiyanê pêşkeşbuyî.

 

Ji bo ku sedsal xelas be ji dîliyê,

Ji bo ku ava bibe cîhanek azadî,

Gere vekin bi bilûrê

Çokên rojên girêdayî.

Pêl sedsalê dihejîne

Bi xema mirovên dîrîn,

Û tîremarek di giyê de dimîne

Li gorî pîvana zêrîn.

 

Û dîsa kulîlk wê şîn bibin,
Şaxên kesk wê bidin ciwanî,

Lê pişta te şikandin,
Sedsala min a bedew û xemgînî!

Û bi kenekî bê wateyî,

Paşve dinêrî, hişk û bêhal,

Mîna heywanê hovî çelengî

Li şopa lingêngên xwe ên şal.

 

Xwîna avaker diherike

Ji qirika tiştên erdewarî

Û mîna masiyên kel dilive

Li qeraxa nermika germ a behrî.

Ji tora bilind a çûkan

Û Ji zinarên micwerî ên şilî

 Bêxemî dibare bê guman

Li ser birîna te ya mirî

1922